Het hummermannetje en het hummervrouwtje zaten in hun hummertje en reden op hoge snelheid over een smal dijkje met een slecht wegdekje .

Ze werden opgehouden door een langzaam fietsend haveloos oud mannetje dat kuilen probeerde te ontwijken .

Het hummermannetje drukte op zijn toetertje, en het oude mannetje reageerde met het in lucht steken van zijn verweerde handje, en het strekken van een door een leven van hard werken getekend vingertje.

Dit overkwam mij hedenmorgen op weg naar de supermarkt, waar mijn wekelijkse lijdensweg van het inkopen van leeftocht zou plaatsvinden(Ik haat shoppen).

Ik zag het hummertje voor het supermarktje stoppen en het hummervrouwtje stapte uit.

Heur haar zat inberispelijk in de lak en was pas geverfd, een soort roestkleur.

Ze had een ongezonde bruine kleur, te danken aan zonnebankbezoek.

Ze had make-up als masker, als je haar onder douche zou zetten zou er een totaal ander gezicht onder vandaan komen.

Ze droeg een lange leren jas afgezet met bont, een zwarte fluwelen broek en zwarte laarzen, allemaal afkomstig uit de pc hooft.

Aan haar vingers fonkelden diamanten en goud.

Ze was ongeveer 1.50 meter, keek zeer ongelukkig, en spurtte de supermarkt in.

Door een speling van het lot stond ze achter me toen ik moest afrekenen.

Ik heb nog nooit zo langzaam mijn boodschappen op de band gezet, nog nooit zo lang naar mijn pasje gezocht en nog nog zo lang met de kassiere geflirt.

Ik heb nog overwogen halverwege weg te lopen om nog een product te gaan zoeken dat ik zogenaamd vergeten was.

De amsterdamse horeca is berucht om zijn bediening, bestaande uit hooghartige ijskoninginnen, die meer aandacht besteden aan het lakken van hun nagels, het schilderen van hun gezicht, het zorgvuldig  in de war brengen van hun haar en het telefonisch mannen tot wanhoop brengen dan voor hun eigenlijke taak, namelijk de klant bedienen.

De klant is alleen maar een last, die moet genegeerd en zo snel mogelijk de deur uit.

In het terroriseren van de klant hebben is me de laatste tijd een nieuwe ontwikkeling opgevallen.

Allereerst wordt je natuurlijk een kwartier lang genegeerd en straal voorbij gelopen, en net als je jas wil pakken en weg gaan staat de bedieningsfeeks voor je en vraagt, op een toon alsof je net een ongewenste intitimiteit hebt voorgesteld, wat je wil bestellen.

Dan duurt het weer een hele tijd voordat die bestelling met een arrogante blik wordt geserveerd.

En nog voor je je kopje leeg hebt gedronken staat ze opeens weer aan je tafel en vraagt: "Wil je nog wat bestellen?" Met een oogopslag die eigenlijk maar een ding zegt: en nou betalen en oprotten.

Je moet vooral niet denken dat je rustig met je vriendinnetje een kopje koffie kan drinken.

Misschien komt het omdat mijn vriendin een kruising is tussen een supermodel, een kickbokskampioene en moeder Theresa, dat al die mutsen jaloers op haar zijn, want ik ben natuurlijk wel een geweldige gozer om verkering mee te hebben.

(Overigens speelt dit probleem niet als ik met mannen op cafe ga, zoals ze in Belgie zeggen, want zodra we binnenkomen flirten de meisjes van de bediening erop los en wordt er in hoog tempo bier en whisky in genomen. Dan speelt dit probleem weer bij barkeepers, die chagerijnig reageren en proberen je met wisselgeld te flessen)

Toneel is een achterlijke kunstvorm, slechts geschikt als vermaak voor de volgevreten burgerij, en volledig achterhaald sinds de uitvinding van  film en  tv.

Ook zou het fileprobleem een stuk minder worden als al die theatermakers gewoon thuis zouden blijven en een respectabel beroep zouden uitoefenen in plaats van het hele land te doorkruisen om in de provincie voor een ongeinteresseerd abonnementenpubliek verveeld en met een arrogante blik hun kunstje te vertonen, alvorens allemaal terug te scheuren naar de Amsterdamse grachtengordel.

En al die schouwburgen en theaters kunnen dan ingericht worden om aan de werkelijke noden van het volk tegemoet te komen.

Voedselbanken.

Taallessen.

Volksliederen zingen.

Marcheren.

Exercitieoefeningen.

Ik noem maar wat.

Gedachten die bij me gisteren opkwamen na het bezoek aan een lunchvoorstelling over het leven van een hond (ook al zoiets decadents een lunchpauzevoorstelling, zouden ze dat in China of India ook hebben? Gewoon eten tijdens het werk, niks pauze, productie!).

Over hondenhaat zou ik een mooi essay kunnen schrijven, maar het onderwerp is de moeite niet waard.

Maar waarom ging je er dan heen, zult U zich afvragen.

Goeie vraag.

Verveling?

Decadentie?

zelfkwelling?

Dierenhaat?

Het antwoord gaat U niks aan.

Tijdens de kerstdagen (een feest van walgelijke decadentie, waarbij het volk zich ongegeneerd volvreet en zuipt, en elkaar smakeloze en veel te dure onnodige cadeau’s geeft) werd er een nieuw woord geboren.

Naaldhaknegers.

Het betreft hier mensen van afrikaanse origine, die balancerend op naaldhakken een trappenhuis in een achterbuurtwoning in onze hoofdstad op en af liepen, hier bij veel geluid producerend, zowel met hun voeten als hun mond (Stillettonaaldhaknegers: nog mooier, zeker als scrabblewoord. Hoogrendementsafvalverwerkingscentrale, een ander mooi scrabbelwoord, maar dit terzijde).

Ik voelde me gelijk een vuile racist toen ik dit woord uitsprak, en moest denken aan mijn makker Roy, die een stichting heeft die ijvert voor herstelbetalingen aan de nazaten van de slaven, verantwoordelijk is voor de afschaffing van de negerzoen, actie voert voor verwijdering  van het woord neger uit het woordenboek, en jaarlijks begin december protesteert tegen het verschijnsel Zwarte Piet.

Hulde voor Roy.

Ik wil nog een stap verder gaan.

Ik ben voor de totale afschaffing van zowel Sinterklaas als Kerstmis, feestdagen gebaseerd op primitieve xenofobe rituelen, waarbij de burgerij en de middenstand, beiden in de genadeloze greep van het internationale monopoliekapitaal zich overgeven aan een zinloze verspilling van geld en goederen, in een land waar nog voedselbanken bestaan en zwervers in lompen gehuld over straat lopen, terwijl in de rest van de wereld nog honger, oorlog, armoede, slavernij, uitbuiting en onderdrukking bestaat.

En dan de eenzamen, daar denkt ook niemand aan , die worden tijdens deze donkere dagen er nog eens extra op gewezen dat ze mislukkelingen zijn, maatschappelijke marginalen, losers, minder dan honden (honden en katten worden  met kerst walgelijk verwent).

En Nieuwjaar, ook opzouten er mee.

Miljarden nutteloos de lucht in.

Zinloos.

Zoals het hele leven trouwens.

Over band tusen carnaval (ook afschaffen) en het facisme volgende keer (Ik kan ook nog over vaderdag en moederdag beginnen, en pasen en pinksteren, respectievelijk primitieve heidense riten en blut und bodem feesten).

"Zappa, de biografie", is het boek dat ik hedenavond bij de bibliotheek heb geleend.

Het definitieve levensverhaal van de religie-rebellerende, Republikeinen-hatende, kettingrokende, klassiek geschoolde componist en gitaarvirtuoos Frank Zappa, volgens de tekst op de achterkant.

Maar nu ik het boek voor me zie liggen vraag ik me af of ik deze uitgave wel moet gaan lezen.

Ik heb Zappa meerdere malen zien optreden.

Een  paar keer was hij briljant, een paar keer waardeloos, eenmaal bestond hij het een gitaarsolo van meer dan een uur te spelen,  de #$%&@** egotripper (maar wie ben ik om daar wat van te zeggen?).

Ik weet dat hij een eigenheimer was, een mensenhater en een eikel en alleen maar leefde voor zijn muziek.

Maar wil ik alle details van zijn leven weten?

Hoe hij gepest werd op school.

Misbruikt door docenten.

Mishandeld door de politie.

Hoe hij zich misdroeg tegen zijn vrouw.

Hoe hij zijn kinderen  verwaarloosde.

Hoe hij zijn muzikanten piepelde.

Hoe hij ruzie maakte met iedereen.

Wat moet ik met die kennis?

Zal mijn nieuwsgierigheid worden bevredigd?

Zal ik erdoor vermaakt worden?

Kan ik niet beter dat bandje van het legendarische liveoptreden in Ahoy nog eens opzetten?

Achterover leunen, luisteren en genieten.

Ik bedoel, vorige week had ik een biografie van Mao geleend, en na drie pagina’s heb ik die terzijde gelegd (maar dat kwam ook omdat ik al die chinese namen en plaatsen door elkaar haalde).

En Mao was net zoals Zappa een dictator, een egoist, alleen in zichzelf geinteresseerd.

De foto bij dit stukje is van het enige standbeeld van Frank Zappa, dat staat in Vilnius, de hoofdstad van Litouwen, een land vol met Catholic Girls (with a tiny little moustache).

Direct na de onafhankelijkheid, begin jaren 90 van de vorige eeuw, wist de lokale Zappa-fanclub het nieuwe bestuur zo gek te krijgen dat dit beeld kon worden gerealiseerd.

Op een onopvallende parkeerplaats net buiten het historische centrum.

Het is gemaakt door een beeldhouwer die zijn hele leven beelden van Lenin en andere helden van de Sowjet Unie heeft gemaakt, en dus een groot vakman was.

De onthulling van het beeld werd opgeluisterd door een optreden van de Politiefanfare van Vilnius, die jarenlang getraind was in spelen van de Internationale. Het is mij niet bekend welke muziek ze bij die gelegenheid ten gehore hebben gebracht, Chunga’s Revenge wellicht?

Op die vraag geeft die biografie waarschijnlijk geen antwoord, want Vilnius heeft slechts een vermelding, namelijk dat Zappa ooit de burgemeester van die stad heeft ontmoet.

Tijdens een boottocht op de Donau.

Dat belooft niet veel goeds.